Τετάρτη 4 Αυγούστου 2010
Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2009
Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009
ΑΣΚΗΣΗ ΘΕΡΜΟΔΥΝΑΜΙΚΗ -1 ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Δυο δοχεία (Α) και (Β) με όγκους VA=10L και VB=20L αντίστοιχα, συνδέονται με σωλήνα αμελητέου όγκου ο οποίος φέρει στρόφιγγα. Αρχικά η στρόφιγγα είναι κλειστή και το δοχείο Α περιέχει αέριο Ηe σε θερμοκρασία θΑ=-23^οC και πίεση PA=2.10^5N/m2, ενώ στο δοχείο Β περιέχονται 4mol He.Το σύστημα των δυο δοχείων δεν ανταλλάσσει θερμότητα με το περιβάλλον. Αν δίνεται ότι: R=8N.m/mol.K, NA=6.10^23.
a) Να βρείτε τον αριθμό των μορίων του που περιέχονται στο δοχείο Α.
b) Αν οι ενεργές ταχύτητες των μορίων του στα δυο δοχεία συνδέονται με τη σχέση UενΒ=2^1/2UενA, να βρείτε την πίεση στο δοχείο Β.
c) Ανοίγουμε την στρόφιγγα, οπότε όταν επέλθει ισορροπία η θερμοκρασία του αερίου και στα δυο δοχεία είναι Τ=450Κ.Να βρείτε:
1. Την πίεση του He σε κάθε δοχείο.
2. Πόσα mol μεταφέρθηκαν από το δοχείο Β στο δοχείο Α.
a) Να βρείτε τον αριθμό των μορίων του που περιέχονται στο δοχείο Α.
b) Αν οι ενεργές ταχύτητες των μορίων του στα δυο δοχεία συνδέονται με τη σχέση UενΒ=2^1/2UενA, να βρείτε την πίεση στο δοχείο Β.
c) Ανοίγουμε την στρόφιγγα, οπότε όταν επέλθει ισορροπία η θερμοκρασία του αερίου και στα δυο δοχεία είναι Τ=450Κ.Να βρείτε:
1. Την πίεση του He σε κάθε δοχείο.
2. Πόσα mol μεταφέρθηκαν από το δοχείο Β στο δοχείο Α.
Δευτέρα 24 Αυγούστου 2009
ΟΡΝΙΘΕΣ απο Γυμνάσιο-Λύκειο Μολάων
Αν και δεν είμαι ειδική στο να κρίνω θεατρικές παραστάσεις πρέπει να ομολογήσω ότι η συγκεκριμένη δουλεια ήταν καταπληκτική κατά κοινή ομολογία όλων όσων την παρακολούθησαν (βέβαια δεν ήταν πολλοί). Τα παιδιά έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, μας ενθουσίασαν και μας έκαναν να γελάσουμε και να τα θαυμάσουμε!! Μπράβο τους και μπράβο και στους δασκάλους τους!!!
Η συγκεκριμένη παράσταση έχει πάρει το Α΄Βραβείο στους Πανελλήνιους αγώνες Μαθητικού Θεάτρου ακι παρουσιάστηκε στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου στις 23-8-2009.
Πέμπτη 2 Ιουλίου 2009
Ιστορίες της Κυρίας Επιτήρησης...
Ήταν δυο φιογκάκια τόσο κομψά, τόσο όμορφα σχεδόν αέρινα και έτοιμα να πετάξουν. Πάνω σε δυο λουστρίνια παπούτσια γυαλιστερά και μαύρα, τόσο γυαλιστερά που φαίνονταν σχεδόν ασημιά! Αλλά ,τα φιογκάκια,ήταν μια έμπνευση,ένα ταξίδι στη περιπέτεια! Περίμενες να τα δεις να εγκαταλείψουν τα ωραία λουστρίνια και να κάνουν βόλτες στα κεφάλια των κοριτσιών.
Στα κεφάλια με τα πλούσια μαλλιά που πηγαινοέρχονταν πίσω και μπρος από το μέτωπο. Μπροστά, όταν ήθελαν να κρύψουν την σκέψη, τον προβληματισμό, μήπως κάποιος εισβάλλει στην έμπνευση, στην οργάνωση του λόγου, στην εύρεση της λύσης. Πίσω, όταν η ανακούφιση, η σιγουριά της επιτυχίας έκαναν τα μάτια να λάμπουν και το μέτωπο να προβάλλει περήφανο γιατί το μυαλό βρήκε δρόμους, ξεμπέρδεψε κουβάρια, έπλεξε σχέσεις έφτασε στην πηγή που έτρεχε γάργαρη η πολυπόθητη λύση.
Τι αγώνας κι αυτος!Και η πλούσια χαίτη ν' ακολουθεί την διαδρομή του!Ενώ τα φιογκάκια κολλημένα πάνω στα παπούτσια να μην μπορούν να ζήσουν τίποτε απ' αυτό. Μόνο το τρέμουλο του ποδιού ένιωθαν που κουνιόταν ανυπόμονο.Ανυπόμονα ένιωθαν κι αυτά:ήθελαν να γνωρίσουν τον κόσμο! Δεν τους έφτανε η καθημερινή διαδρομή-σχολείο, σπίτι, καφετέρια.Ας ήταν πάνω σε σαγιονάρες τουλάχιστον να 'βλεπαν τη θάλασσα, να 'νιωθαν την άμμο να χώνεται στους κόμπους τους.Ή πάνω σ'ενα μπλουζάκι να έβλεπαν τους ανθρώπους κατάματα, να μην τους έχουν πια αφ' υψηλου...
Στα κεφάλια με τα πλούσια μαλλιά που πηγαινοέρχονταν πίσω και μπρος από το μέτωπο. Μπροστά, όταν ήθελαν να κρύψουν την σκέψη, τον προβληματισμό, μήπως κάποιος εισβάλλει στην έμπνευση, στην οργάνωση του λόγου, στην εύρεση της λύσης. Πίσω, όταν η ανακούφιση, η σιγουριά της επιτυχίας έκαναν τα μάτια να λάμπουν και το μέτωπο να προβάλλει περήφανο γιατί το μυαλό βρήκε δρόμους, ξεμπέρδεψε κουβάρια, έπλεξε σχέσεις έφτασε στην πηγή που έτρεχε γάργαρη η πολυπόθητη λύση.
Τι αγώνας κι αυτος!Και η πλούσια χαίτη ν' ακολουθεί την διαδρομή του!Ενώ τα φιογκάκια κολλημένα πάνω στα παπούτσια να μην μπορούν να ζήσουν τίποτε απ' αυτό. Μόνο το τρέμουλο του ποδιού ένιωθαν που κουνιόταν ανυπόμονο.Ανυπόμονα ένιωθαν κι αυτά:ήθελαν να γνωρίσουν τον κόσμο! Δεν τους έφτανε η καθημερινή διαδρομή-σχολείο, σπίτι, καφετέρια.Ας ήταν πάνω σε σαγιονάρες τουλάχιστον να 'βλεπαν τη θάλασσα, να 'νιωθαν την άμμο να χώνεται στους κόμπους τους.Ή πάνω σ'ενα μπλουζάκι να έβλεπαν τους ανθρώπους κατάματα, να μην τους έχουν πια αφ' υψηλου...
Πέμπτη 18 Ιουνίου 2009
Επιβεβαίωση μάταιου εγωισμού;
Είναι φορές που η θλίψη είναι μεγαλύτερη της χαράς... Μιλάω για τη θλίψη του δασκάλου...Αυτού που προσπάθησε να μοιραστεί τις γνώσεις του που αυτόν πρώτα γοήτευσαν, να διαμορφώσει συνειδήσεις όπως και σ' αυτόν δάσκαλοι το κατάφεραν,να πλάσει χαρατήρες όπως και αυτός πλαστηκε, να διδάξει αρχές που και αυτός διδάχτηκε...
Επομένως μιλάω για τον άνθρωπο που εξέθεσε ένα πολύτιμο κομμάτι του εαυτού του μέσα στην τάξη, που μοιράστηκε ένα αυθεντικό κομμάτι του είναι του με τους μαθητες του.Αυτόν που όταν βλέπει οτι όλη αυτή η κοινή εμπειρία οδηγεί σε πραγμάτωση του δικού του ονείρου, νιώθει ότι κάτι κατάφερε σ' αυτή τη ζωή, κάτι λίγο μεγαλύτερο από το μέτριο κάτι λίγο πιο ουσιώδες από το τυπικό.
Νιώθει περήφανος που βλέπει ότι αυτά τα παιδιά είναι έτοιμα -με γερό οπλοστάσιο- ν' ανοίξουν τα φτερά τους και να γίνουν αυτό που οφείλουν, που ελπίζει οτι κάτι έχει συνεισφέρει σ' αυτό.
Και νιώθει θλιμμένος γιατί δεν μπορεί να μοιραστεί αυτή την ελπίδα, δεν μπορεί να τη θεωρήσει βεβαιότητα- επιβεβαίωση ενός μάταιου εγωισμού;- γιατί πρέπει να αποχωρήσει αξιοπρεπης. Όμως έτσι αποχωρίζεται και αυτό το πολύτιμο κομμάτι του εαυτού του που απ' αυτό το αλισβερίσι διατηρούνταν όμορφο δυνατό και αξιόλογο.Και αυτό είναι το ράγισμα, το ράγισμα που αφήνει τη θλίψη να κυριαρχεί της χαράς...
Επομένως μιλάω για τον άνθρωπο που εξέθεσε ένα πολύτιμο κομμάτι του εαυτού του μέσα στην τάξη, που μοιράστηκε ένα αυθεντικό κομμάτι του είναι του με τους μαθητες του.Αυτόν που όταν βλέπει οτι όλη αυτή η κοινή εμπειρία οδηγεί σε πραγμάτωση του δικού του ονείρου, νιώθει ότι κάτι κατάφερε σ' αυτή τη ζωή, κάτι λίγο μεγαλύτερο από το μέτριο κάτι λίγο πιο ουσιώδες από το τυπικό.
Νιώθει περήφανος που βλέπει ότι αυτά τα παιδιά είναι έτοιμα -με γερό οπλοστάσιο- ν' ανοίξουν τα φτερά τους και να γίνουν αυτό που οφείλουν, που ελπίζει οτι κάτι έχει συνεισφέρει σ' αυτό.
Και νιώθει θλιμμένος γιατί δεν μπορεί να μοιραστεί αυτή την ελπίδα, δεν μπορεί να τη θεωρήσει βεβαιότητα- επιβεβαίωση ενός μάταιου εγωισμού;- γιατί πρέπει να αποχωρήσει αξιοπρεπης. Όμως έτσι αποχωρίζεται και αυτό το πολύτιμο κομμάτι του εαυτού του που απ' αυτό το αλισβερίσι διατηρούνταν όμορφο δυνατό και αξιόλογο.Και αυτό είναι το ράγισμα, το ράγισμα που αφήνει τη θλίψη να κυριαρχεί της χαράς...
Δευτέρα 8 Ιουνίου 2009
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)