Δυο δοχεία (Α) και (Β) με όγκους VA=10L και VB=20L αντίστοιχα, συνδέονται με σωλήνα αμελητέου όγκου ο οποίος φέρει στρόφιγγα. Αρχικά η στρόφιγγα είναι κλειστή και το δοχείο Α περιέχει αέριο Ηe σε θερμοκρασία θΑ=-23^οC και πίεση PA=2.10^5N/m2, ενώ στο δοχείο Β περιέχονται 4mol He.Το σύστημα των δυο δοχείων δεν ανταλλάσσει θερμότητα με το περιβάλλον. Αν δίνεται ότι: R=8N.m/mol.K, NA=6.10^23.
a) Να βρείτε τον αριθμό των μορίων του που περιέχονται στο δοχείο Α.
b) Αν οι ενεργές ταχύτητες των μορίων του στα δυο δοχεία συνδέονται με τη σχέση UενΒ=2^1/2UενA, να βρείτε την πίεση στο δοχείο Β.
c) Ανοίγουμε την στρόφιγγα, οπότε όταν επέλθει ισορροπία η θερμοκρασία του αερίου και στα δυο δοχεία είναι Τ=450Κ.Να βρείτε:
1. Την πίεση του He σε κάθε δοχείο.
2. Πόσα mol μεταφέρθηκαν από το δοχείο Β στο δοχείο Α.
Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009
Δευτέρα 24 Αυγούστου 2009
ΟΡΝΙΘΕΣ απο Γυμνάσιο-Λύκειο Μολάων
Αν και δεν είμαι ειδική στο να κρίνω θεατρικές παραστάσεις πρέπει να ομολογήσω ότι η συγκεκριμένη δουλεια ήταν καταπληκτική κατά κοινή ομολογία όλων όσων την παρακολούθησαν (βέβαια δεν ήταν πολλοί). Τα παιδιά έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, μας ενθουσίασαν και μας έκαναν να γελάσουμε και να τα θαυμάσουμε!! Μπράβο τους και μπράβο και στους δασκάλους τους!!!
Η συγκεκριμένη παράσταση έχει πάρει το Α΄Βραβείο στους Πανελλήνιους αγώνες Μαθητικού Θεάτρου ακι παρουσιάστηκε στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου στις 23-8-2009.
Πέμπτη 2 Ιουλίου 2009
Ιστορίες της Κυρίας Επιτήρησης...
Ήταν δυο φιογκάκια τόσο κομψά, τόσο όμορφα σχεδόν αέρινα και έτοιμα να πετάξουν. Πάνω σε δυο λουστρίνια παπούτσια γυαλιστερά και μαύρα, τόσο γυαλιστερά που φαίνονταν σχεδόν ασημιά! Αλλά ,τα φιογκάκια,ήταν μια έμπνευση,ένα ταξίδι στη περιπέτεια! Περίμενες να τα δεις να εγκαταλείψουν τα ωραία λουστρίνια και να κάνουν βόλτες στα κεφάλια των κοριτσιών.
Στα κεφάλια με τα πλούσια μαλλιά που πηγαινοέρχονταν πίσω και μπρος από το μέτωπο. Μπροστά, όταν ήθελαν να κρύψουν την σκέψη, τον προβληματισμό, μήπως κάποιος εισβάλλει στην έμπνευση, στην οργάνωση του λόγου, στην εύρεση της λύσης. Πίσω, όταν η ανακούφιση, η σιγουριά της επιτυχίας έκαναν τα μάτια να λάμπουν και το μέτωπο να προβάλλει περήφανο γιατί το μυαλό βρήκε δρόμους, ξεμπέρδεψε κουβάρια, έπλεξε σχέσεις έφτασε στην πηγή που έτρεχε γάργαρη η πολυπόθητη λύση.
Τι αγώνας κι αυτος!Και η πλούσια χαίτη ν' ακολουθεί την διαδρομή του!Ενώ τα φιογκάκια κολλημένα πάνω στα παπούτσια να μην μπορούν να ζήσουν τίποτε απ' αυτό. Μόνο το τρέμουλο του ποδιού ένιωθαν που κουνιόταν ανυπόμονο.Ανυπόμονα ένιωθαν κι αυτά:ήθελαν να γνωρίσουν τον κόσμο! Δεν τους έφτανε η καθημερινή διαδρομή-σχολείο, σπίτι, καφετέρια.Ας ήταν πάνω σε σαγιονάρες τουλάχιστον να 'βλεπαν τη θάλασσα, να 'νιωθαν την άμμο να χώνεται στους κόμπους τους.Ή πάνω σ'ενα μπλουζάκι να έβλεπαν τους ανθρώπους κατάματα, να μην τους έχουν πια αφ' υψηλου...
Στα κεφάλια με τα πλούσια μαλλιά που πηγαινοέρχονταν πίσω και μπρος από το μέτωπο. Μπροστά, όταν ήθελαν να κρύψουν την σκέψη, τον προβληματισμό, μήπως κάποιος εισβάλλει στην έμπνευση, στην οργάνωση του λόγου, στην εύρεση της λύσης. Πίσω, όταν η ανακούφιση, η σιγουριά της επιτυχίας έκαναν τα μάτια να λάμπουν και το μέτωπο να προβάλλει περήφανο γιατί το μυαλό βρήκε δρόμους, ξεμπέρδεψε κουβάρια, έπλεξε σχέσεις έφτασε στην πηγή που έτρεχε γάργαρη η πολυπόθητη λύση.
Τι αγώνας κι αυτος!Και η πλούσια χαίτη ν' ακολουθεί την διαδρομή του!Ενώ τα φιογκάκια κολλημένα πάνω στα παπούτσια να μην μπορούν να ζήσουν τίποτε απ' αυτό. Μόνο το τρέμουλο του ποδιού ένιωθαν που κουνιόταν ανυπόμονο.Ανυπόμονα ένιωθαν κι αυτά:ήθελαν να γνωρίσουν τον κόσμο! Δεν τους έφτανε η καθημερινή διαδρομή-σχολείο, σπίτι, καφετέρια.Ας ήταν πάνω σε σαγιονάρες τουλάχιστον να 'βλεπαν τη θάλασσα, να 'νιωθαν την άμμο να χώνεται στους κόμπους τους.Ή πάνω σ'ενα μπλουζάκι να έβλεπαν τους ανθρώπους κατάματα, να μην τους έχουν πια αφ' υψηλου...
Πέμπτη 18 Ιουνίου 2009
Επιβεβαίωση μάταιου εγωισμού;
Είναι φορές που η θλίψη είναι μεγαλύτερη της χαράς... Μιλάω για τη θλίψη του δασκάλου...Αυτού που προσπάθησε να μοιραστεί τις γνώσεις του που αυτόν πρώτα γοήτευσαν, να διαμορφώσει συνειδήσεις όπως και σ' αυτόν δάσκαλοι το κατάφεραν,να πλάσει χαρατήρες όπως και αυτός πλαστηκε, να διδάξει αρχές που και αυτός διδάχτηκε...
Επομένως μιλάω για τον άνθρωπο που εξέθεσε ένα πολύτιμο κομμάτι του εαυτού του μέσα στην τάξη, που μοιράστηκε ένα αυθεντικό κομμάτι του είναι του με τους μαθητες του.Αυτόν που όταν βλέπει οτι όλη αυτή η κοινή εμπειρία οδηγεί σε πραγμάτωση του δικού του ονείρου, νιώθει ότι κάτι κατάφερε σ' αυτή τη ζωή, κάτι λίγο μεγαλύτερο από το μέτριο κάτι λίγο πιο ουσιώδες από το τυπικό.
Νιώθει περήφανος που βλέπει ότι αυτά τα παιδιά είναι έτοιμα -με γερό οπλοστάσιο- ν' ανοίξουν τα φτερά τους και να γίνουν αυτό που οφείλουν, που ελπίζει οτι κάτι έχει συνεισφέρει σ' αυτό.
Και νιώθει θλιμμένος γιατί δεν μπορεί να μοιραστεί αυτή την ελπίδα, δεν μπορεί να τη θεωρήσει βεβαιότητα- επιβεβαίωση ενός μάταιου εγωισμού;- γιατί πρέπει να αποχωρήσει αξιοπρεπης. Όμως έτσι αποχωρίζεται και αυτό το πολύτιμο κομμάτι του εαυτού του που απ' αυτό το αλισβερίσι διατηρούνταν όμορφο δυνατό και αξιόλογο.Και αυτό είναι το ράγισμα, το ράγισμα που αφήνει τη θλίψη να κυριαρχεί της χαράς...
Επομένως μιλάω για τον άνθρωπο που εξέθεσε ένα πολύτιμο κομμάτι του εαυτού του μέσα στην τάξη, που μοιράστηκε ένα αυθεντικό κομμάτι του είναι του με τους μαθητες του.Αυτόν που όταν βλέπει οτι όλη αυτή η κοινή εμπειρία οδηγεί σε πραγμάτωση του δικού του ονείρου, νιώθει ότι κάτι κατάφερε σ' αυτή τη ζωή, κάτι λίγο μεγαλύτερο από το μέτριο κάτι λίγο πιο ουσιώδες από το τυπικό.
Νιώθει περήφανος που βλέπει ότι αυτά τα παιδιά είναι έτοιμα -με γερό οπλοστάσιο- ν' ανοίξουν τα φτερά τους και να γίνουν αυτό που οφείλουν, που ελπίζει οτι κάτι έχει συνεισφέρει σ' αυτό.
Και νιώθει θλιμμένος γιατί δεν μπορεί να μοιραστεί αυτή την ελπίδα, δεν μπορεί να τη θεωρήσει βεβαιότητα- επιβεβαίωση ενός μάταιου εγωισμού;- γιατί πρέπει να αποχωρήσει αξιοπρεπης. Όμως έτσι αποχωρίζεται και αυτό το πολύτιμο κομμάτι του εαυτού του που απ' αυτό το αλισβερίσι διατηρούνταν όμορφο δυνατό και αξιόλογο.Και αυτό είναι το ράγισμα, το ράγισμα που αφήνει τη θλίψη να κυριαρχεί της χαράς...
Δευτέρα 8 Ιουνίου 2009
Κυριακή 31 Μαΐου 2009
Οι μαθητές μας διδάσκουν....
Τώρα που τέλειωσαν οι πανελλήνιες και τα παρελκόμενά τους δεν θορυβούν και τόσο, είναι ανάγκη να πώ για μια Ε΄ταξη δημοτικού σχολείου που ήρθε στο εργαστήριο φυσικών επιστημών ενός λυκείου ωστε οι μαθητές της να παρακολουθήσουν και να κάνουν κάποια πειράματα συμβατά με την ύλη τους στη φυσική.Το σκηνικό ήταν 4 πάγκοι με ηλεκτρικες γεννήτριες και λαμπάκια ,δυναμόμετρα σε βάσεις στήριξης και βαράκια ,ένα φασμοτοσκόπιο για να δουν την ανάλυση του φωτος ,ένας δίσκος του Νεύτωνα και μια αυτοσχέδια διάταξη για να παρατηρήσουν ανάκλαση και διάθλαση του φωτός.Παράλληλα για όσους δεν έκαναν κάτι υπήρχε ένα ωραιότατο παιδικό applet για την τριβη που "ψαρεύτηκε" στο διαδίκτυο και προβαλλόταν από την δασκάλα τους με τον βιντεοπροβολέα.Το κοινό αρχικά εξέφρασε τον ενθουσιασμό του για την καινούρια εμπειρία-προς άγχος των δασκάλων του-αλλα στη συνέχεια προσηλώθηκε με ευλάβεια στο "έργο" στο οποίο συμμετείχε κιόλας.Ηταν απιστευτο αυτό που διαδραματιζόταν στο εργαστήριο: όταν τους ζητουσες πρόβλεψη δεκάδες χεράκια σηκώνονταν και διεκδικούσαν μια απάντηση που τις περισσότερες φορές ήταν σωστή και όταν ήταν να συνδέσουν τα λαμπάκια σε σειρά η παράλληλα περίμεναν στη σειρά τους υπομονετικά με ζωγραφισμένη την ανυπομονησία όμως στο προσωπό τους.Όλη η περιέργεια και όλος ο ενθουσιασμός του κόσμου ήταν εκεί μας υποβαλλόταν και μας επιβαλόταν.Οταν τελειώσαμε φώναζαν:"Δεν έχετε τίποτα άλλο να μας δείξετε;".Τους δείξαμε κι άλλα και "μαγικές" αντιδράσεις Χημείας και βιντεάκι... Δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς.
Γιατί άραγε όλη αυτή η πηγαία αναζήτηση της γνώσης, η χαρά για τη μάθηση εξανεμίζεται όταν τα παιδιά "ανεβαίνουν" τις βαθμίδες της εκπαίδευσης΄; Είναι που αυξάνονται τα μαθήματα άρα και η κούραση, είναι που δυσκολεύει η ύλη, ή το συστημα της εκπαιδευσής μας αφυδατώνει κάθε όαση του μυαλού και της ψυχής;Δεν πιστεύω ότι αυτή η εμφυτη περιέργεια χάνεται απλά κάπου κρύβεται και περιμένει...
Γιατί άραγε όλη αυτή η πηγαία αναζήτηση της γνώσης, η χαρά για τη μάθηση εξανεμίζεται όταν τα παιδιά "ανεβαίνουν" τις βαθμίδες της εκπαίδευσης΄; Είναι που αυξάνονται τα μαθήματα άρα και η κούραση, είναι που δυσκολεύει η ύλη, ή το συστημα της εκπαιδευσής μας αφυδατώνει κάθε όαση του μυαλού και της ψυχής;Δεν πιστεύω ότι αυτή η εμφυτη περιέργεια χάνεται απλά κάπου κρύβεται και περιμένει...
Παρασκευή 22 Μαΐου 2009
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)